|
Oxalá sexa un futuro culto, atlántico, europeo, cosmopolita e hanseático o que o presente estea a sementar para esta cidade aberta e moderna, anfibia e oceánica, de espírito tan peculiar e posuidor dun aire e unha luz tan indefinibles e singulares como os que teñen enfatizado analistas tan lúcidos como Martínez-Barbeito, González Garcés, Otero Pedrayo e outros moitos, incluídos ilustres viaxeiros e visitantes. Son esa luz e ese aire indefiniblemente atlánticos os que fixeron expresar ao gran Cunqueiro, xa en 1951, nun fermosísimo artigo no Faro de Vigo, unha emotiva evocación lumínica, literaria e sentimental, digna de ser lida, ora nunha desas claras sombrillas que menudean hoxendía alegremente nas terrazas, ora nun deses interiores delicados e vermeerianos que recrean o fino encaixe da luz e a transparencia íntima das galerías encristaladas, mentres do peirao, rumbo a outras augas, se alonxa a brancura de gaivota dun enorme transatlántico: “Ni agota el tema recordar cómo por veces en las marineras galerías de La Coruña remansa el ala de una aurora boreal y entonces se ofrece a los ojos deslumbrados del pasajero una luz que es, al tiempo, agua, fuego, cristal y viento. Yo me atrevo a pensar que no es en la gran pintura donde esta luz se encuentra ni la dejan volar hasta La Coruña las hermosas auroras boreales. Es la luz de las ciudades sumergidas, de los Avalones de la matière de Bretagne, de los palacios de ámbar gris y cristal de roca de las sirenas. Es la luz de los mediodías submarinos en los países que al fondo del Atlántico llevó la fantasía de antaño... Si yo hiciese propaganda turística de La Coruña anunciaría, antes que tanta hermosura, gracia, alegría y vida como esta ciudad encierra, el prodigio incomparable, el fabuloso regalo de tanta y tan extremada luz”. Con eses auspicios dunha luz e un aura privilexiados, cómpre felicitar a Foto Blanco e aos seus fotógrafos máis referenciais ao longo do tempo polo seu labor dentro da fotografía coruñesa e galega. O libro é agora xa un instrumento aberto nas mans do lector, no que el fará a súa persoal e intrasferible viaxe. Como “Rayuela” de Cortázar, pode realizar a súa achega de maneira lineal, ou facendo os saltos pertinentes que se sinalan a pé de foto para distintas cotas temporais de idénticas realidades. Lúdico e didáctico, informativo pero cultural, apto para o fotógrafo e o historiador, o arquiveiro e o arquitecto, o turista, o curioso e o cidadán en xeral, é indubitable que o presente libro ha de deixar moi fondas pegadas nas retinas do tempo e da lembranza.
| 
