|
Hai moitos momentos nos que unha cidade como A Coruña pode emitir algún signo de epifanía, un latido de peculiar intensidade. As rúas ensopadas, reflectindo as fachadas das casas, cando o chover a mergulla como no ventre dunha inmensa balea gris. Os días de nordés, nos que unha luminosidade cegadora transparenta a atmosfera cun vento vigoroso e refrescante. Os tránsitos constantes de nubes e claros, de cénites resplandecentes e celaxes cambiantes. Os solpores infinitos de xuño sobre o Orzán. A entrada e a saída dos grandes transatlánticos, ou o constante ir e vir dos barcos nunha baía privilexiada. O reflectirse dos ceos e da luz nas galerías acristaladas. O recollemento dunha luminosa e sosegada Dársena mentres no Orzán, ou na Torre, ou no Dique de Abrigo, bate o mar como un verdadeiro titán. Estas poden ser algunhas das imaxes definidoras, entre as moitas que pode ofrecer unha cidade de tons máis ben brancos, contra as lonxanías das verdes colinas das Mariñas circundantes, ou os repertorios grises e azulados das vastas perspectivas oceánicas para alén da pétrea mole do monte San Pedro ou a península da Torre, verdadeiras quillas ao mar. Unha cidade que semella, de día, polo seu enclave, un branco transatlántico pousado nas augas. Ou, nas noites, cando os dinámicos reflexos das luces na baía se multiplican como unha pirotecnia na escuridade, a inmensa ponte iluminada dun barco.
| 
