|
O lector percibirá, pois, o tránsito entre unha cidade máis provinciana, cun hálito ás veces case rural, a outra máis cosmopolita e máis aberta aínda que loxicamente tamén máis ruidosa, con máis oportunidades pero tamén máis poboada. Algúns botarán de menos o sosego, o aparente tempo detido, o sepia dun vivir máis remansado. Outros, celebrarán o ritmo, a tensión, a capacidade de proxección actual. Agardemos a que nesa mutación esta cidade na que se soubo vivir dunha maneira tan intelixente e vital, nos tempos dunha globalización imparable, tantas veces estresante, de dura competitividade e de temor á perda da cobertura social do benestar, poida seguir conservando ese aura hedonista, ese espírito alegre e tolerante, aberto, vitalista, peripatético e cordial. Tanto o pasado “desarrollista” como a especulación urbanística deixaron feridas, pero a cidade sobrevive dentro dunha notable vitalidade. É indubitable que, no seu crecemento ao longo dos dous últimos séculos, a cidade ten perdido unha parte da beleza e da gracia do seu enclave natural orixinario, así como se viu desprovista de numerosas galerías e edificios patrimoniais que constituían unha decisiva singularidade referencial, e quizais se teña ido configurando, como a maioría das cidades do noso tempo, como unha cidade, en termos xerais, menos “diferenciable”, coa existencia de barriadas de parca personalidade que establecen unha dialéctica -xa sinalada no seu día polo extraordinario e sensible cronista Carlos Martínez-Barbeito-, entre un centro privilexiado e unha periferia de bairros que se viven máis como cotianidade secreta e familiar. Claro que a cidade ten, por outra parte, acadado un aire máis moderno, bulicioso e dinámico, cunha extraordinaria diversificación de servizos ao cidadán, que se cadra amosa no Planetario, a Casa dos Peixes, a Domus, o aeroporto de Alvedro, o Parque de San Pedro, a Maestranza, o Campus Universitario e o Paseo Marítimo algunhas das súas máis ambiciosas e definitorias intervencións actuais.
|
 |
| 
